.أَلـــسَّـــلامُ عَــلَـى الْــمَـنْـحُــورِ فِــى الْـوَرى. . . .سلام برآنکه درملأعام سرش بریده شد
.أَلـــسَّـــلامُ عَــلَـى الْــمَـنْـحُــورِ فِــى الْـوَرى. . . .سلام برآنکه درملأعام سرش بریده شد

أَلسَّلامُ عَلَى الْمَنْحُورِ فِى الْوَرى


سلام بر آنکه در ملأ عام سرش بریده شد

 




ادامه مطلب
تاريخ : جمعه 28 مهر 1396  | 07:10 ق.ظ | نویسنده : emamedavazdah | نظرات 2

 حضرت مسلم (ع) تنها یک پیک بود و یا ماموریت دیگری هم داشت؟

امام حسین (ع) مسلم بن عقیل را به سوی کوفه فرستادند و به همراه ایشان نامه ای برای کوفیان ارسال کردند. در ادامه به بررسی ماموریت مسلم بن عقیل (ع) در کوفه می پردازیم.


ادامه مطلب
تاريخ : شنبه 25 آذر 1396  | 02:33 ب.ظ | نویسنده : emamedavazdah | نظرات 0

 گزارش تاریخ از خروج امام حسین (ع) از مکه

امام حسین(ع) بیش از چهار ماه از سوم شعبان تا هشتم ذی الحجه در مکه ماند. ساکنان مکه با شنیدن خبر حضور امام حسین(ع) خوشحال شدند و صبح و شام، نزد حضرت(ع) در رفت وآمد بودند و به دلیل تهدید ترور شدنشان از مکه خارج شدند.

مورخان درباره روز خروج امام حسین(ع) اختلاف نظر دارند؛ ابوحنیفه دینوری و سیدبن طاووس سوم ذی الحجه را روز خروج امام از مکه می دانند. ابن قولویه و سبط ابن جوزی روز هفتم ذی الحجه را ذکر کرده اند. ابن سعد و ابن عساکر دهم ذی الحجه را روز خارج شدن امام حسین(ع) از مکه گزارش کرده اند؛ اما اکثر مورخان، هشتم ذی الحجه را روز خروج امام ذکر کرده اند؛ به ویژه اینکه در نامه دوم امام که از راه عراق به مردم کوفه فرستاد، آمده است: «... وقد شخصت الیکم من مکه یوم الثلاثاء لثمان مضین من ذی الحجه یوم الترویه...؛ ... من سه شنبه هشتم ذی الحجه، روز ترویه از مکه بیرون آمده، به سوی شما روانه شدم.»[۱]


ادامه مطلب
تاريخ : جمعه 24 آذر 1396  | 08:24 ب.ظ | نویسنده : emamedavazdah | نظرات 0

معرفی امام حسین (ع) از زبان آن خودشان

امام حسین (ع) در زمان معاویه همانند برادر بزرگوارشان به روشنگری جامعه اسلامی و تبیین اسلام حقیقی می پرداختند تا شاید مردم بیدار شوند و در این راستا به معرفی خود و جایگاهشان هم پرداختند که در ادامه بدان اشاره می شود .


ادامه مطلب
تاريخ : جمعه 24 آذر 1396  | 10:46 ق.ظ | نویسنده : emamedavazdah | نظرات 0

واقعه حره، یکی از جنایات یزید

روزى که پسر زیاد در مسجد، خطبه خواند و ضمن گفته ‏هاى خود یزید و تبار او را ستود و حسین (ع) و پدران او را دشنام داد، عبدالله بن عفیف از مردم أزد که مردى پارسا ولى نابینا بود برخاست و سخن را دردهان او شکست. دشنام هایی را که به خاندان پیغمبر داد بدو و آنکه او را به حکومت گماشته است، برگرداند. مأموران دولت خواستند عبدالله را خاموش و دستگیر سازند، تیره ازد به حمایت وى درآمد و جنگى درگرفت [۲] هرچند این درگیرى سرانجام به سود عبیدالله پایان یافت، ولى بهر حال مقدمه ای براى اعتراض هاى دیگر گشت.


ادامه مطلب
تاريخ : چهارشنبه 22 آذر 1396  | 04:28 ب.ظ | نویسنده : emamedavazdah | نظرات 0

من گمان نمی کنم حسین بن علی (ع)، آغازگر حوادث منتهی به کربلا بود. در برابر صحنه گردانی های آل امیه، کربلا -به-ناچار بود. 

 

 
 
بزرگان متعددی سعی کرده اند، نظریه ای ارایه کنند که توضیح دهنده رفتار حسین علیه السلام در ایام کربلا باشد. نظریه امر به معروف مرحوم مرتضی مطهری، نظریه حکومت مرحوم صالحی نجف آبادی و نظریه شهادت مرحوم شریعتی، سه دیدگاه معروف در این زمینه اند. به گمان من، هر کدام از این نظریات، گر چه بخشی از واقعیت را توضیح می دهند، از توضیح جامع و منسجم رفتار و گفتار حسین (ع) ناتوانند. هر کدام از این نظریات را که بپذیریم، باید بخشی از تاریخ کربلا را نادیده بگیریم. 

به گمان من این نظریات یک پیش فرض نه چندان صحیح دارند و آن، این است که ابتکار عمل به دست حسین بن علی (ع) بوده و او طرحی را قدم به قدم پیش برده که در نهایت به کربلا منجر شد. اما به نظر نمی رسد، اساسا حسین (ع) آغازگر حوادث بوده باشد که به دنبال بازخوانی طرح او برای اقداماتش باشیم. داستان از سوی یزید آغاز شد و نه حسین (ع). او بود که بعد از مرگ معاویه، عواملش به سراغ حسین (ع) در مدینه آمدند تا از او بیعت بگیرند و حسین (ع) چون نمی خواست یزید را تایید کند، به ناچار از مدینه بیرون رفت و به مکه پناه برد، سپس مکه را هم امن ندید و از مکه بیرون زد و چون احتمال کمی در کوفه می دید، علی رغم این که خوشبین نبود، به ناچار به کوفه رفت. کوفیان که عهد شکستند، هیچ گزینه شرافتمندانه ای در برابرش قرار نداشت، پس به ناچار، در ظهر عاشورا تن به یک جنگ تحمیلی داد تا مرز میان حق و باطل روشن بماند. من گمان می کنم کربلا-به-ناچار بود.

نظریه کربلا-به-ناچار، چیزی از اهمیت و ارزش کار حسین (ع) و تاثیرگذاری فراتاریخی آن کم نمی کند، بلکه می افزاید. این نشان می دهد چگونه حسین (ع) از میان تمام محدودیت ها، فرصتی ساخت الهام بخش و ماندگار. امامان (ع)، چوب جادو که نداشتند تا حوادث را به دلخواه خود رقم بزنند. آن ها هم مثل هر انسان دیگری در دنیایی با تمام محدودیت ها و عوامل خارج از کنترل زندگی می کردند و این محدودیت ها، گاه انتخاب هایشان را محدود می کند. کسانی چون حسین (ع)، علاوه بر محدودیت های بیرونی، باید محدودیت های انسانی و اخلاقی را نیز در مناسبات خود در نظر بگیرند. حسین (ع) رفتارش با انبوهی از خطوط قرمز اخلاقی مواجه است و این بر خلاف یزید است که یله و رها، برای قدرت هر کاری می کند. حسین (ع)، به ناچار خیلی از کارها را نمی کند و به ناچار مسیرهایی را می رود که به ظاهر دست برتر را از آن رقیبان می کند. 

اتفاقا لطف و زیبایی کار حسین (ع) در همین است که با تمام محدودیت ها، تهدیدی آن چنانی را به فرصتی فراتاریخی و الهام بخش تبدیل کرد. حسین (ع) به ما می آموزد که در بسیاری موارد، «وضعیت»ها را ما رقم نمی زنیم و کنترل آن به دست ما نیست، با این حال مهم است که ما «موضع گیری» هایمان در مقابل این «وضعیت»ها درست باشد. در زندگی هر روزه ما هم داستان همین است. ما در جهانی سراسر محدودیت و اتفاقات پیش بینی نشده به سر می بریم. هر لحظه ممکن است اتفاقی بیفتد که تمام محاسبات ما را به هم بریزد. یکی از درس های داستان حسین (ع) این است که انسانی که رنگ خدا گرفته، هیچ گاه به بن بست نمی رسد. همه ناچاری های جهان، درون خود چاره ها دارند که بندگان خوب خدا، آن ها را می بینند و می یابند. 

کربلا-به-ناچار بود ولی از درونش چاره ها برای بشر جوشید.
 
 

دکتر مهدی نساجی

پژوهشگر علم و دین، دانشگاه کانتربری




ادامه مطلب
تاريخ : سه شنبه 7 آذر 1396  | 06:09 ب.ظ | نویسنده : emamedavazdah | نظرات 0

 معارف توحیدی در کلام امام حسین (ع)

توحید بزرگترین اصل دینی است که تمام شریعت بر پایه آن استوار است. از این رو به فردی که دینداراست، موحد می گویند.

در این مقاله، به معنا و مفهوم توحید در کلام امام حسین (ع) می پردازیم.

عمدتاً وقتی کلمه "توحید" به گوش می رسد، اولین عبارتی که به ذهن متبادر می شود؛ خداشناسی است. یا در بسیاری موارد در پاسخ "توحید چیست" گفته می شود یعنی خدا یکی است.


ادامه مطلب
تاريخ : دوشنبه 6 آذر 1396  | 03:22 ب.ظ | نویسنده : emamedavazdah | نظرات 0

 افشای مفاسد معاویه و یزید در سخنان امام حسین (ع)

مقابله امام حسین (ع) با حکومت طاغوت، منحصر در سال آخر زندگانی ایشان و در زمان یزید نیست و آن حضرت در مراحل مختلف زندگانی خود، مفاسد آن ها را بیان و افشاگری می کردند.

امام حسین علیه السلام سال ها قبل از قیام عاشورا ،علیه چهره فاسد و نقاب دار معاویه و یزید  افشاگری هایی داشتند و در ادامه به تعدادی از آن ها اشاره می شود.


ادامه مطلب
تاريخ : دوشنبه 6 آذر 1396  | 02:34 ب.ظ | نویسنده : emamedavazdah | نظرات 0

همه شهر تزیین شده مردم لباس نو پوشیده وبه هم تبریک می گویند اینها را حاکم وقت به مردم اجبار کرده فردی خبری را با شادی و صدای بلند در سطح شهر جار می زند بشتابید قرار است اسرای خارجی را وارد شهر کنند.

روز اول ماه صفر سال ۶۱ هجرى قمرى، روزی است که اسرای کربلا به همراه سرهاى شهيدان واقعه کربلا وارد دمشق، مقر حکومت  یزید بن معاویه شدند.


ادامه مطلب
تاريخ : دوشنبه 6 آذر 1396  | 11:34 ق.ظ | نویسنده : emamedavazdah | نظرات 0

امام حسین (ع) از بیعت با یزید سرباز زد

پس از مرگ معاویه یزید برای مشروعیت دادن به خلافت خود به والی های خود دستور داد که از مردم باز بیعت بگیرند. او تاکید داشت که از امام حسین (ع) بیعت گرفته شود  ویا کشته شود اما سیدالشهدا با یزید بیعت نکرد و از مدینه خارج شد زیرا که قصد جان ایشان راداشتند.


ادامه مطلب
تاريخ : دوشنبه 6 آذر 1396  | 11:09 ق.ظ | نویسنده : emamedavazdah | نظرات 0

تعداد کل صفحات : 29 ::      1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   >